درباره من

پروژه ها

جزییات کسب وکار

درباره من

سلام . من معمار و طراح داخلی و دانش آموخته دانشگاه تهران هستم . طراحی جایی است که من میتوانم توانایی ها و خلاقیت ام را بروز دهم . روش کلی من دقت در کلیات و فعالیت ها ی روزمره انسان ها و تاثیر معماری و انسان بر یکدیگر است . دقت در جزییات و ساخت پذیری از مولفه های مهم من در طراحی است .

مهارت‌ها

AutoCad

Lumion

Rhino

Revit

Vray

Enscape

Adobe Photoshop

Adobe Illustrator

زبان انگلیسی

کار تیمی

طراحی دست آزاد

3DS Max

استان محل زندگی

تهران

گالری پروژه‌ها

۱۰ / ۱

شرح پروژه بر طراحی یک رستوران بین‌المللی و بررسی هم‌زمان ویژگی‌های معماری داخلی و خارجی آن متمرکز بود. این پروژه که در محله تهرانپارس در شرق تهران واقع شده، فضایی در حیاطِ طبقه هشتمِ یک برج بلندمرتبه را به خود اختصاص داده و بستری منحصربه‌فرد برای طراحی فراهم آورده است. در این رستوران، تجربه صرف غذا پیش از آنکه غذا به میز برسد، آغاز می‌شود. طراحی این فضا بر پایه حرکت، ارتباطات فضایی و پیوند میان تولید و مصرف شکل گرفته است. یک مسیر مکانیکیِ انتقال، با عبور از میان شبکه‌ای سه‌بعدی، غذاها را از آشپزخانه مرکزی به فضاهای پذیراییِ باز، نیمه‌باز و بسته می‌رساند. این فرآیند، مسیر حرکت غذا در دل معماری را به نمایش می‌گذارد و رستوران را از مقصدی ایستا به مسیری سرشار از تجربه طعم و حرکت بدل می‌سازد. طراحی داخلی این رستورانِ محصور، برگرفته از هویت شبکهٔ بیرونی است. در اینجا، هندسه‌های خطی و الگوهای شبکه‌ایِ ریتمیک، از طریق به‌کارگیری مصالح، نورپردازی و فضای حاکم بر محیط، بازآفرینی شده‌اند. برای ایجاد تعادل در برابر ماهیت مکانیکیِ شبکه، استفاده از مصالح گرم، بافت‌های طبیعی، نورپردازی خطیِ ملایم و شفافیتِ کنترل‌شده، محیطی باکیفیت‌های حسی و انسان‌محور پدید آورده است. فضای داخلی، تفسیری آرام‌تر از سیستم بیرونی محسوب می‌شود؛ به‌گونه‌ای که ضمن حفظ همان هندسه، آن را به تجربه‌ای فضایی و صمیمانه بدل می‌سازد.

۹ / ۱

هنرمندان در جامعه امروز بسیار منزوی شده‌اند و این باور نیز رواج یافته است که آن‌ها باید کار خود را در انزوا انجام دهند؛ حال آنکه انسان‌ها موجوداتی اجتماعی هستند و این جنبه در هنر نیز اهمیت بسیاری دارد. همکاری هنرمندان و تعامل آنان در فضایی مشترک، موجب رشد خودِ هنرمندان و همچنین ارتقای فرهنگ و هنر کشور می‌شود. با این حال، در حال حاضر فقدان چنین فضایی در تهران به‌شدت احساس می‌شود؛ چرا که هنرمندان، برخلاف شاغلان سایر حرفه‌ها، امکان اجاره فضایی (مانند دفتر کار) برای انجام فعالیت‌های خود را ندارند. این پروژه با هدف تحقق این امر مهم و پاسخگویی به نیاز مذکور اجرا می‌شود. ایده اصلی این پروژه بر پایه ترکیب دو مکعب شکل گرفته است؛ مکعب‌هایی که گویی سال‌ها در انتظار پیوند دوباره و تکمیل یکدیگر بوده‌اند. مکعب نخست که نماد «خانه فرهنگ» است، دورانی از متروک‌ماندگی و افول را پشت سر گذاشته و نیازمند فرآیند احیاست. مکعب دوم به عنوان عنصری الحاقی معرفی می‌شود که بی‌سروصدا بر روی سازه موجود قرار گرفته و همچون عاملی پیشران برای نوسازی آن و پیوند دوباره‌اش با زندگی معاصر عمل می‌کند. این مکعب جدید، به‌جای تغییر هویت بنای اصلی، رابطه‌ای محترمانه با آن برقرار می‌سازد و به فضایی برای رویدادهای هنری و تعامل میان هنرمندان بدل می‌شود.

۱۱ / ۱

چگونه یک مجتمع مسکونی می‌تواند بستری برای ارتقای کیفیت زندگی و خلق تجربیات زیستی متنوع باشد؟ این مهم‌ترین پرسشی بود که سرآغاز فرآیند طراحی ما را شکل داد. یک مجتمع مسکونی می‌تواند به مکانی برای تجربیات متنوع زیستی، تعاملات اجتماعی و تعامل با شرایط طبیعی و اقلیمی بدل شود تا بدین‌وسیله کیفیت زندگی را ارتقا بخشد. طرح پیشنهادی برای جزیره ابوموسی، تلفیق حوضچه‌های مصنوعی مانگرو با توده‌های مسکونی را مورد کاوش قرار می‌دهد؛ رویکردی که ضمن خلق کیفیت‌های اکولوژیک و فضایی، فضاهای میان‌ساختمانی را نیز فعال می‌سازد. در پاسخ به آب و هوا، حیاط‌های مرکزی، دیوارهای متخلخل، بازشوهای سایه‌دار و سقف‌های بادگیر، بلوک‌های مسکونی را شکل می‌دهند. این پروژه با تأکید بر فضاهای میانی، حرکت روزمره را به یک تجربه غنی‌تر تبدیل می‌کند و فرصت‌هایی را برای رویدادهای اجتماعی و فعالیت‌های سازگار ایجاد می‌کند که به سبک زندگی متفاوت ساکنان پاسخ می‌دهد. در خودِ بلوک‌ها، دیوارهای منعطف امکان برگزاری رویدادهای متنوع را فراهم می‌آورند، مرز میان فضاهای خصوصی و راهروهای رابطِ واحدها را کمرنگ می‌سازند و فضاها را با نیازها و خواسته‌های ساکنان سازگار می‌کنند. این دیوارهای منعطف همچنین تضمین می‌کنند که راهروها و مسیرهای میان واحدها از کیفیت مناسبی برای تعامل ساکنان برخوردار باشند؛ به‌گونه‌ای که مسیرهای ارتباطی و جریان‌های حرکتی به فضایی برای زندگی جمعی و مکانی جهت برقراری ارتباط با دیگران بدل شوند. همکاران طراحی : امیر صبوری ، فاطمه رزاقی فرد

۹ / ۱

این پروژه با پرسشی بنیادین آغاز شد: چگونه می‌توان یک مرکز اجتماعی را به گونه‌ای طراحی کرد که حقیقتاً پاسخگوی نیازها و هویت ساکنان آن باشد؟ هدف، خلق فضایی محلی بود که ضمن ارتقای سرزندگی منطقه، به جای آنکه ساختمانی عمومی و منزوی باشد، به بخشی یکپارچه از جامعه تبدیل شود. فرآیند طراحی تحت تأثیر عوامل متعددی شکل گرفت، از جمله ضوابط شهرداری، انتظارات کارفرما، بافت و شرایط سایت، و ملاحظات اقتصادی. این محدودیت‌ها نقشی اساسی در تعیین رویکرد نهایی طراحی ایفا کردند که از مهم ترین آن ها انتظارات کار فرما یعنی شهرداری منطقه 3 تهران بود که علارغم میل باطنی طراحان اصرار زیادی در طرح های ایرانی اسلامی داشتند . طرح پذیرفته‌شده، عمدتاً بر پایه اصل «مقیاس انسانی» شکل گرفته است. چالش اصلی، خلق بنایی با ظرفیت عملکردی بالا و در عین حال حفظ ماهیتی انسان‌محور و پذیرا بود. برخلاف بسیاری از ساختمان‌های امروزی در محله‌های تهران که فاقد هویت متمایز و ارتباط با محیط پیرامون خود هستند، این پروژه می‌کوشد ضمن حفظ حس صمیمیت و وقار، با بافت محله یکپارچه شود. حیاط‌های دعوت‌کننده و تراس‌های باز به عنوان فضاهایی تعاملی در نظر گرفته شده‌اند که تعاملات اجتماعی را تشویق کرده و پیوند میان کاربران و ساختمان را تقویت می‌کنند. همکار طراحی : فاطمه رزاقی فرد

درباره من

مهارت‌ها

استان محل زندگی

گالری پروژه‌ها

رستوران بین الملل برج تکا

فضای کار اشتراکی هنر مندان

مسابقه ملی ابوموسی

سرای محله ده ونک

جزییات کسب و کار

نام شرکت

شماره تماس

وبسایت

آدرس